میخوای فکر کن...گفتی: از طرفی فکر می کنم این ها در مورد من چه فکری می کنند و این که چرا همه چیزشان من هستم . باشه عمویی!گفتم که هر جور دوس داری فکر کن ! یه جای دیگه گفتی: ای کاش برای خوب بودن از آن استفاده کنیم . خب کارشان خوشایند است ولی من موافق این کارها نیستم . عمو منظورت از اینکه ای کاش برای خوب بودن از آن استفاده کنیم . چیه؟ بچه ها!من آدمی هستم که خیلی زود بهم بر میخوره فرق هم نداره از طرف کی ولی خیلی و حرفهایی که بهم گفته میشه حساسم. ممکنه بگی آخه دختره ی خیال پرداز عمو اینا رو به تو نگفته که . جواب دارم عمو اینا رو درباره کسایی گفته که براش وبلاگ مینویسن منم که میدونین از 31 بهمن شروع کردم یعنی الان یه آدمی هستم که برای عمو وبلاگ مینویسه . در هر صورت ...میخوام برم برای همیشه کلا قصد دارم از اول شروع کنم اینجا رو میبندم و یه وبلاگ دیگه میزنم توش هم نوشته های ادبی و شعرای خودم رو مینویسم . نمیدونم شاید الان که اعصابم ریخته به هم اینجوری مینویسم یا کلا تصمیمم اینه... الان هیچ چی نمی دونم فقط میخوام دیگه برای عمو وبلاگ ننویسم. این اولین باری نیست که از دستش ناراحت شدم تو این 8 سال خیلی پیش اومده ... ولی قبلیها بد جور عذابم میدادن جون وقتی ناراحت میشدم سکوت میکردم و هیچ چی نمیگفتم ولی آخه تا کی؟ تا کی باید سکوت ذره ذره منو از بین ببره ؟ بسه. از این زندگی نکبت بار خسته شدم. عمویی خیلی دوستت دارم بیشتر از اونی که فکرشو بکنی ولی انگار به من نیومده خودمو فریاد بزنم باید توهمون زندان شکنجه آور سکوت واسه خودم بسوزم و بسوزم تا اینکه چیزی جز خاطره از من نمونه ... اونم اگه بهش اهمیت داده شد ممکنه خاطراتم هم برای هیچکس مهم نباشه ... یا شاید هم اصلا یادم برای کسی مهم نباشه . من چهارده سالمه . چهارده سال و یک ماه و اندی ... ولی حیف از خودم که 8 سال از این 14 رو با سکوت گذروندم و از این به بعد هم میگذرونم ... اما به خاطر عمو تا آخرین لحظه هم که شده حرف نمیزنم. عمو !گفتی: و این که چرا همه چیزشان من هستم . کی گفته تو همه چیز ما هستی؟ حداقلش اینکه من هرگز نگفتم تو همه چیز من هستی و هرگز هم نخواهم گفت که تو همه چیز منی ... خدا همه چیز منه اگه قرار باشه به خاطر تو تا آخرین لحظه حرف نزنم به خاطر خدا اصلا لبهامو تکون نمیدم... عمو ندیدی شبهایی رو که نگرانت بودم و بیخوابیت رو کشیدم ... عمو نبودی روزهایی رو که ببینی به خاطرت تو بستر بیماری افتادم ... عمو درک نکردی اون احساسهایی رو که به خاطرت به خاک سپردم... عمو نفهمیدی 8 سال رو که بیش از نیمی از عمرم رو صرفت کردم... عمو نشیدی صدای هق هق گریه هامو که به دور از چشم همه به بادها هدیه دادم... عمو نشنیدی صدای قهقهه هامو که از سر ناچاری بروز میدادم .... عمو نشنیدی صدای دیوونه گی هامو که هر وقت دلم میگرفت عکستو میذاشتم جلومو باهات دردل میکردم... عمو نبودی و ندیدی حرفهایی رو که بخاطرت شنیدم ،متلکها و تهمتهایی که بهم میزدن... عمو ندیدی که تو این هشت سال چقدر جلو گریه هامو گرفتم .... عمو هرگز منو ندونستی و نفهمیدی و میدونم که نخواهی دانست و نخواهی فهمید سرنوشت من اینه که هست... اینا آخرین حرفهایی بود که داشتم...فقط یه چیزی ! عمو خیلی دوستت دارم بیشتر از اونی که فکرشو بکنی و فراتر از اونی که تو خواب ببینی... .